امروزه برای بستهبندی انواع کالاها و محصولات در صنایع مختلف از پلاستیکهایی نظیر نایلون و سلفون استفاده میکنند. همین امر باعث میشود، محصولات از نظر بهداشتی در معرض آلودگیهای محیطی قرار نگیرند. به خصوص محصولات عرضه شده در صنایع غذایی و آرایشی که رعایت اصول بهداشتی برای آنها بسیار ضروری است. علاوه بر موارد ذکر شده، بستهبندی مناسب کالاها موجب حمل و نقل آسان و محافظت آنها در برابر صدمات احتمالی میشود. شاید بسیاری از مردم با تفاوت سلفون و نایلون و انتخاب هر یک از آنها برای رفع نیازهایشان، آگاه نباشند و این موضوع ساده برای آنها به یک بحث رایج و گیجکننده تبدیل شده باشد.
فرق نایلون و سلفون در چیست؟
نایلون از نوعی پلیمر به نام پلی اتیلن سبک تولید میشوند و به دلیل استحکام کششی بالا و قابلیت ارتجاعی که دارد در صنایع حمل و نقل، بستهبندی و تبلیغات مورد استفاده قرار میگیرد. در صورتی که سلفون از پلی پروپیلن (PP) تولید میشود و به علت شفافیت بسیار زیادی که دارد در بستهبندی مواد غذایی به کار میرود.
سلفون از گستره دمایی بالایی برخوردار است، از همین رو قابلیت استفاده بیشتری نسبت به نایلون دارد. از مزایای نایلون میتوان به قابلیت شکل دهی آسان آن اشاره نمود، برخلاف سلفون که به راحتی شکل نمیگیرد. مقاومت بالای سلفون در برابر حرارت نسبت به نایلون باعث شده گزینه بهتری جهت نگهداری مواد غذایی به شمار بیاید. یکی از دلایل تمایز سلفون با نایلون، شفافیت بسیار بالاتر و بافت به نسبت خشک آن است. این محصول به سبب ترکیب با مشتقات پلیمری و نوع ساخت بسیار محکم است و به سادگی و با دست پاره نمیشود.
فرق نایلون و سلفون در مواد اولیه
اولین تفاوت سلفون و نایلون در مواد اولیه ای است که برای تولید آنها استفاده میشود. نایلونها از پلیاتیلن سبک (LDPE) و پلی اتیلن سبک خطی یا به اختصار LLDPE تولید میشوند و از پرمصرفترین پلیمرهای جهان هستند که در دسته بزرگترین ضایعات پلاستیکی قرار میگیرد و در صنعت بستهبندی کاربردهای فراوانی دارند، در صورتی که سلفون از پلی پروپیلن PP ساخته میشود و از خصوصیات مهم آن میتوان به قابلیت دوختپذیری بالا و مقاومت در برابر حرارت اشاره نمود.
مواد اولیه نایلون که به صورت گرانول شده وجود دارد از چگالی پایینی برخوردارند و به همین علت نایلون نسبت به سلفون نرم تر بوده و انعطافپذیری بیشتری دارد. اما مواد اولیه سلفون چگالی بالایی دارد و جنس آن به خشکی میزند.
فرق نایلون و سلفون در فرآیند تولید
دومین فرق نایلون و سلفون در فرآیند تولید هر یک از آنها است . فرآیند تولید نایلون شامل ذوب کردن مواد اولیه، سرد کردن، شکل دهی و تبدیل به رولها میشود. ابتدا مواد اولیه طبق فرمولی که هر تولیدکننده برای تولید محصولات خود از آن استفاده مینماید، با یکدیگر ترکیب و داخل دستگاه اکسترودر (یک دستگاه صنعتی محفظ و ماردون شکل است که مواد گرانولی را با نیروی حرکتی و حرارتی به داخل هدایت نموده و هنگام خروج با فشار از انتهای دستگاه، محصولی خمیری یا نوار شکل تولید میکند.) ریخته میشوند. در این مرحله که به آن اکسترود میگویند، روزنهها و منافذ باز از بین میروند و مواد اولیه موجود به لایه نازکی از نایلون تبدیل خواهند شد. سپس نایلون به وسیله وزش باد توسط خرطوم هایی که در اطراف Extruder هستند، سرد شده و حالت چسبندگی که دارد را از دست میدهد. در ادامه نایلونها برش داده شده و به صورت رول در میآیند.
اما در فرآیند تولید سلفون، مواد اولیه با گریدهای مختلف با یگدیگر ترکیب شده و سپس درون قیف مخصوص تولید سلفون ریخته میشوند. در مرحله بعد این مواد به سمت سیلندر ماردون هدایت میشوند و با حرارت سیلندر ذوب میگردند. در ادامه نیز مواد به انتهای سیلندر ماردون جایی که قالب دستگاه قرار دارد، میروند و در انتها سلفون با سایز و ضخامت مورد نظر از دستگاه خارج میشود. این خروجی از درون آب رد میشود تا حرارت آن کاهش پیدا کند. در نهایت سلفون ها با استفاده از غلتکهای موجود برای رول شدن به انتهای دستگاه هدایت میشوند.
تفاوت نایلون و سلفون در کاربرد
نایلون به دلیل موارد استفاده گوناگونی که در فعالیتهای روزمره دارد، مفیدترین ماده مصنوعی محسوب میشود. در صورتی که فقط صنعت پلیاتیلن مد نظر باشد، نایلون کاربرد گستردهای در اغلب صنایع و مشاغل از جمله صنعت بستهبندی، صنعت کشاورزی، صنایع خودروسازی و ساختمانسازی دارد. یکی از رایجترین کاربردهای نایلون تولید جوراب ساق بلند زنانه در صنعت جوراب بافی است. این ماده همچنین در تولید پارچه و الیاف، پوشاک، ساخت کفپوش، تولید فیلمهای جمعشونده و تجهیزات برقی مورد استفاده قرار میگیرد. لازم به ذکر است که کاربرد نایلون بسیار وسیعتر از موارد عنوان شده است.